Berlini është qyteti më i madh i Gjermanisë, por për shqiptarët nuk është zgjedhja më e natyrshme. Komuniteti këtu jeton më pak i dendur se në jug dhe në perëndim të vendit, dhe është i shpërndarë në një qytet ku nga një skaj në tjetrin lehtë kalon një orë rrugë.
Kjo faqe tregon kush jeton këtu, ku takohen njerëzit megjithatë dhe çfarë bëjnë aplikacionet në një qytet kaq të madh. Shifra nuk japim, sepse nuk ka të dhëna të besueshme që ndajnë sipas qytetit dhe prejardhjes. Ajo që mund të përshkruhet është sa ndryshe ndihet kërkimi këtu krahasuar me Shtutgartin ose Cyrihun.
Kush jeton në Berlin
Një pjesë e shqiptarëve të Berlinit jetojnë këtu që nga vitet nëntëdhjetë, kur shumë familje erdhën nga Kosova në Gjermani. Fëmijët e tyre janë rritur në Berlin, flasin shqip në shtëpi dhe gjermanishten e Berlinit në rrugë.
Pastaj janë të rinjtë që vitet e fundit erdhën me qëllim në Berlin: për studime, për një punë në një start-up, në kujdesin shëndetësor ose në ndërtim. Disa vijnë drejt nga Tirana ose Prishtina, disa përmes rregullores për Ballkanin Perëndimor, që nga viti 2016 e lehtëson punësimin në Gjermani. Të tjerë janë rritur në Shtutgart, në Mynih ose në Rur dhe erdhën në kryeqytet për universitet ose për punë.
Kështu në Berlin takon shqiptarë që flasin gjermanisht me theks shvab, të tjerë që të përgjigjen fillimisht në anglisht, dhe të tjerë që s’kanë jetuar kurrë gjetiu. I bashkon gjuha, por jo domosdoshmërisht rrethi i shoqërisë.
Asnjë lagje, por shumë skena
Në Berlin nuk ka asnjë lagje ku dëgjon shqip vetvetiu. Komuniteti është i shpërndarë në gjithë qytetin, dhe kush jeton në Spandau nuk kalon rastësisht nga Friedrichshain. Takimet që në një qytet më të vogël ndodhin në dyqan, këtu duhet t’i kërkosh vetë.
Dasma ka edhe në Berlin, por kanë rol më të vogël se në jug. Kush e ka familjen në Baden-Vyrtemberg, në Bavari ose në vendlindje, shkon atje për festat e mëdha dhe aty njeh më shumë njerëz nga ajo anë sesa nga Berlini.
Prandaj takimet ndodhin kryesisht aty ku shkon gjithë Berlini: në Tempelhofer Feld, buzë kanalit Landwehr, të dielave në Mauerpark, në universitete dhe në zyrë. Mbrëmje shqiptare, koncerte dhe festa ka, por jo çdo javë dhe jo në një vend të caktuar. Kush do të marrë vesh për to, ka nevojë për njohje, dhe ato në Berlin duhet t’i ndërtosh fillimisht.
Askush nuk ta njeh familjen
Ajo që e dallon Berlinin nga Cyrihu ose Shtutgarti është anonimiteti. Në takimin e parë askush nuk të pyet nga cila familje je, dhe askush nuk merr vesh nëse nuk e tregon vetë. Për shumë veta pikërisht kjo është një nga arsyet për të jetuar këtu.
Kjo ka edhe anën tjetër. Aty ku familjet nuk njihen, nuk ka as kush të garantojë për dikë. Duhet ta zbulosh vetë nëse dikush është i sinqertë, çfarë kërkon dhe nëse fotot janë të vërteta. Kush vjen në Berlin nga një komunitet i ngushtë në jug, shpesh e kupton vetëm këtu sa besim krijohej atje vetvetiu.
Çfarë bëjnë aplikacionet në Berlin
Në Berlin një rreze kërkimi më e gjerë ndihmon pak për një kohë të gjatë. Me 25 kilometra mbulon gjithë qytetin deri në skaje, me 30 edhe Potsdamin. Pas kësaj vjen kryesisht Brandenburgu, dhe qytetet e mëdha më të afërta, Lajpcigu dhe Hamburgu, janë rreth 150 dhe 250 kilometra larg, edhe pse treni ICE të çon atje për pak më shumë se një orë dhe për pak më pak se dy orë.
Aplikacionet ndërkombëtare janë veçanërisht të forta në Berlin. Tinder, Bumble dhe Hinge janë pjesë e përditshmërisë, anglishtja shpesh është gjuha e parë, dhe profilet shqiptare duhet t’i kërkosh mes shumë të tjerëve. Edhe në Dua sheh në Berlin më pak njerëz afër sesa në jug, thjesht sepse këtu jetojnë më pak shqiptarë.
Te embla nuk rrëshqitet. Çdo ditë ka një pyetje të ditës, dhe kush përgjigjet, sheh përgjigjet e të tjerëve në një tryezë me tetë vende. Një shkëndijë lidhet gjithmonë me një fjali ose një foto të caktuar; pesë në ditë janë falas, me embla+ pa kufi. Meqë profilet verifikohen duke krahasuar një selfie me fotot, të paktën e di që fotot i përkasin personit, dhe kjo vlen në një qytet ku askush nuk garanton për tjetrin. embla ende nuk është në App Store; për momentin ka një listë pritjeje.
Kur bëhet serioze, familja është larg
Kush është shpërngulur në Berlin, zakonisht nuk i ka prindërit afër, por në Baden-Vyrtemberg, në Rajnën e Veriut-Vestfali ose në Kosovë. Kur gjërat bëhen serioze, kjo do të thotë udhëtim. Takimi i parë me familjen nuk është një vizitë e së dielës, por një fundjavë me tren ose me aeroplan.
Me këtë vjen një pyetje që në Berlin del më herët se gjetiu: do të mbeteni këtu, apo do të shkoni një ditë më afër njërës prej familjeve? Disa vijnë në Berlin vetëm për disa vjet, të tjerë nuk duan të largohen më kurrë. Kush e thotë këtë hapur gjatë njohjes, u kursen të dyve një zhgënjim.
Edhe rruga për në vendlindje është më e gjatë nga këtu. Me makinë Kosova është shumë më larg se një mijë kilometra, prandaj nga Berlini njerëzit hipin më shpesh në aeroplan në BER. Një verë e përbashkët në Kosovë ose në Shqipëri këtu duhet planifikuar më herët sesa nga Mynihu.
Ku të çon njohja në Berlin
Në Berlin askush nuk të prezanton me dikë. Nuk ka hallë që njeh një mbesë, as dasmë ku vijnë të gjithë. Kush kërkon këtu dikë me prejardhje shqiptare, duhet të kërkojë më aktivisht se në jug dhe ta dijë mjaft qartë se çfarë do.
Në këmbim liria është më e madhe. Ti vendos kur do ta marrë vesh familja për dikë, dhe njeh njerëz që kanë bërë një rrugë krejt tjetër nga e jotja. Çiftet që e gjejnë njëri-tjetrin në Berlin shpesh kanë tashmë një gjë të përbashkët: të dy kanë zgjedhur një jetë që nuk ishte e paracaktuar.
